2010/Jul/26

แวะมาเขียนน้องไดที่รัก อิอิ แบบว่าเซ็งๆยังไงก็ไม่รู้ เลยอยากเขียนระบายซักเล็กน้อย

วันนี้รู้สึกเบื่ออีกแระ นั่นเพราะว่าวันหยุดใกล้จะจบลง และต้องไปทำงาน T_T

ไม่อยากไปทำงานเลยยยย เบื่อทั้งคนและเบื่อที่ทำงานสุดๆๆ (-*-)?

เมื่อก่อน เราก็อยากจบเร็วๆนึกว่าจะสบายขึ้น พอมาเจอที่ทำงานแบบนี้แล้ว เซ็งไปเลย (--_--)!

อยู่ไปๆ เหมือนพวกเก็บกด มองโลกในแง่ร้าย แต่ก็ต้องทนเพื่อความสำเร็จที่ดูเหมือนจะไกลออกไปทุกที (+_+)/

บ่นไปๆๆ จนรู้สึกเบื่อตัวเองง ทำไมนะ โลกของผู้ใหญ่ที่เป็นพนักงานบริษัทมันช่างน่าเบื่อขนาดนี้

นี่ขนาดทำมาแค่ปีครึ่งเอง ตัวเรายังเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้

กลัวจริงๆ กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเหมือนที่ตัวเองเคยตั้งใจว่าชาตินี้จะไม่มีวันเป็น เด็ดขาด

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า เราเข้าใกล้สิ่งที่เรากลัวเข้าไปทุกที

ไม่เข้าใจ จริงๆถ้าการเติบโตขึ้นคือการต้องเห็นแก่ตัว การโทษแต่คนอื่น การนินทาที่ไร้สาระ

เราก็อยากจะเป็นเด็กน้อยไปตลอด (ถ้าไม่ติดเรื่องที่ต้องให้พ่อแม่เลี้ยงเรานะ)

ทำไมนะ ถ้าคนขาดเรื่องพวกนี้แล้วจะขาดใจหรือยังไง เพราะเป็นแบบนี้นะแหละ

ตัวเองถึงไม่มีความสุข คนรอบข้างก็ยิ่งไม่มีความสุข

และก็จะไม่มีวันที่จะมีความสุขได้เลย

บาย

ไดอารี่ที่รัก

edit @ 26 Jul 2010 23:24:58 by sailormoe

2009/Oct/02

วันนี้รู้สึกหงุดหงิดมากๆ

เข้าใจว่าอารมณ์ค้างมาจากเมื่อวันก่อน และจากหลายๆเดือนที่ผ่านมา

อยากลาหยุดซักอาทิตย์ แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเปิดมาคงตายคาที่แน่ๆ (งานท่วม T_T)

ทำไมนะ ทั้งๆที่เราก็ชอบการทำงาน เพราะงานคือคุณครูที่สอนเรา

แต่ทำไม คนต้องทำให้งานของเรา กลายเป็น งานที่ทำให้เราไม่มีความสุข

ทุกคนเอาแต่นึกถึงแต่ตัวเองเกินไปหรือเปล่า ทำอะไรก็ขอเร็วๆ ทั้งๆที่เพิ่งมาส่งก็จะให้ได้เลย 

ไม่คิดถึงใจคนทำบ้างล่ะ ทีเราจะขอเร็วๆบ้างก้อโดนว่า 

แล้วคนอื่นล่ะ เวลาขอเราเร็วๆ เราก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำไปจนเสร็จ เสร็จไม่ทันก็โดนติ

ใครบ้างไม่อยากทำงานให้เสร็จ อยากจะตาย จะได้มีเวลาทำอย่างอื่น เรียนรู้อย่างอื่นต่อ

อยากร้องให้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ เรานั่งทำงานจนตัวเป็นเกลียวกลับบ้านดึกทุกวัน เวลางานไม่เอาไปเล่น ยกเว้นเครียดจัดๆ ขอพักแป๊ปนึง เดว ก็รีบทำต่อ แต่ดูคนอื่นๆสิ นั่งเปิดเว็บ แช็ท เล่นเกมส์ จับกลุ่มนินทา ไม่เข้าใจเลย

เห็นอย่างนี้แล้วเราหดหู่

พออยากทำแบบนั้นบ้าง งานก็ทำไม่ทัน เพราะเยอะมากๆ คราวนี้ก็กลายเป็นลูกโซ่เลย แบบว่าเซ็งสุดๆๆๆ

ขนาดตั้งใจทำขนาดนี้แล้ว ยังไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่เลย เราเอาใจไม่ไหวหรอกนะ

งานคืองาน อย่า้เอานิสัยส่วนตัวไปปนกับงานสิ เราคิดอย่างนี้เสมอ แต่ทำไมคนส่วนใหญ่ไม่คิดแบบนี้บ้าง

ตอนนี้เราสมเพชตัวเองสุดๆ เพราะว่า ทั้งๆที่เป็นคนเหมือนกัน ทำงานกินเงินเดือนเขาเหมือนกัน แต่สถานะกลับต่างกันราวฟ้ากะเหว ทำงานยังกะคนใช้

เราไม่อยากทำตัวเป็นเด็กก้าวร้าว แต่ก้อไม่อยากเป็นเด็กที่เอาแต่ หงอ ไม่สู้คน แต่ที่นี่กลับทำให้เรารู้สึกว่า คุณห้ามหงอ แต่ก็ห้ามแข็ง พอแสดงความคิดอะไรออกเป็นก็ทำเป็นรับฟัง แต่ในใจไม่รู้คิดอะไร ทีเขาพูดเราต้องฟัง ต้องฟังอย่างตั้งใจด้วยนะ ไม่งั้นไม่พอใจ เอาเข้าไป อยากให้ทำอะไรก็ทำ เพราะเราคิดว่านี่คือการทำงาน แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่า ไม่ใช่ การทำงานต้องไม่ใช่แบบนี้ มันผิดอะ การทำงานต้องช่วยเหลือแบ่งปันกันสิ ไม่ใช่สักแต่จะใช้ เห็นแก่ตัวเองอย่างเดียว ไม่สนใจคนอื่นๆ แล้วอย่างนี้ใครอยากจะทำงานด้วย คนที่ชอบแบบนี้ก็คงต้องเป็นคนประเภทนี้เหมือนกัน แต่เราไม่อยากเป็นคนประเภทนี้ เพราะมันน่าเบือ หาความสุขไม่เจอ และไม่มีทางก้าวต่อไป มีแต่หยุดอยู่กับที่ ไม่ก็ก้าวต่ำลง

สงสัยตอนนี้เราคงจะเครียดมากเกินไปแล้วล่ะ อยากหยุดจิงๆ แต่งานก็จี้เข้ามาไม่มีหยุด

เดวต้องทำงานต่อละ ไม่ไหวๆ ไว้เครียดจะมาคุยใหม่

บาย

ไดอารี่ที่รัก

2009/Oct/01

อันที่จิงก็ไม่ได้อยากจะบ่นซักเท่าไหร่ แต่ก็ขอนิดนึงก้อแล้วกัน

ทำไมโลกของคนทำงานมันช่างน่าเบื่อขนาดนี้ เซ็งเป็ด

ผู้ใหญ่มักจะพูดเสมอว่า โตแล้วอย่าทำตัวเป็นเด็ก แต่ตัวเองก็เป็นเด็กซะเอง เออ (T_T)?

สอนให้เราตรงต่อเวลา แต่ตัวเองก้อไม่ทำ แล้วก็มาโทษคนอื่นเวลาไม่พอใจ 

นี่หรือคือนิสัยของผู้ใหญ่ และอีกอย่างชอบใช้งานด้วย

ไม่รู้เกิดมาจะทำอะไรเองซักอย่างมันยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ

โอยยย น่าเบื่อจิงๆ ชอบให้ทำอะไรยากๆ แบบว่าสอนแค่จึ้กเดียว แล้วปล่อยตามยถากรรม

มีหน้าที่แค่นั่งดูผลสำเร็จอย่างเดียว ปากก็บอกว่าเพื่อเป็นประสบการณ์ (สั่งให้ทำก็ต้องทำไง!)

เสียเวลาและเสียกำลังใจนะสิไม่ว่า ถ้าทำได้ก็ดีไป อย่างมากก็แค่กระอักเลือด

ทำไม่ได้เราก็กลายเป็นคนโง่ อ่านะ "x" ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากมีประสบการณ์ใครๆก็อยากเพื่อจะได้เก่งขึ้นๆ แต่ไม่ใช่การทำแบบนี้ การทำงานนนะไม่ได้เรียนหนังสือ ที่สอนนิดหน่อยแล้วให้ไปอ่านต่อเองได้ ทั้งๆที่เพิ่งเคยทำครั้งแรก

พอเราบ่นไปก็จะหาคนมาช่วย แต่คนที่มาช่วยนี่สิ ก็ไม่รู้เรื่องพอๆกับเรานะแหละ สรุป พากันลงเหวได้เลย นี่หรือคือการสอนงานที่ดี ถ้าคุณสอนแบบนี้ แสดงว่าทั้งชีวิตของชั้นคงไม่ต้องทำอย่างอื่น เอาเวลาไปทุ่มกับสิ่งที่คุณสอนอย่างเดียวเหรอไง หาาา ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ชีวิตน่าเศร้าสุดๆ ไม่ต้องไปหาความเจริญเลยฮับ

อีกอย่างเป็นโรคอะไรก็ไม่รู้ที่ชอบติเรื่องการแต่งตัว ทั้งๆแต่ตัวเรียบร้อยสุดๆๆๆๆๆๆ (ต้องแต่แบบไหนถึงจะพอใจฮับ) อันนี้โดนจนชิน เพราะอะฮั้นชอบแบบชุดนักศึกษา กระโปรงคลุมเข่าเล็กน้อย เสื้อแบบคนทำงานบริษัททั่วไป ไม่รัดรูป แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนเช้าก็ตื่นแทบจะไม่ทันอยู่แล้วยยังต้องมาห่วงสวยอีก ตายพอดี เวรกำพอจะใส่ถุงเท้าก็โดนหาว่าดูแปลกๆ สรุปไม่ต้องใส่ 55+(เราต้องใส่ถุงเท้า เพราะว่าเป็นภูมิแพ้ พออยู่ในที่ที่ไม่สะอาดจะคันมากๆ ตอนนี้เกาจนเท้าเน่าไปแล้วฮะ)

อีกเรื่องคือการตรวจงาน เป็นโรคอะไรหาาา มีความสุขใช่มั้ยที่ต้องถามให้แบบว่าคนตอบจนมุม หมดปัญญาตอบ ไม่ใช่การสอบนะคร้าบ พี่น้อง ลองคิดดูดิจะรู้สึกยังไง ถ้าเราทำเอง กลับตอบงานไม่ได้ ทั้งๆที่เราเข้าใจมัน นั่นก็เพราะคนถามไง คนที่รู้จักถามเพื่อเอาข้อมูลจะถามแบบคนใช้สมองคิด ไม่ใช่สักแต่จะซักเอาเหตุผลร้ายๆ ร้อยแปดพันเก้ามาถามจนเจ้าของงานรู้สึกไม่มั่นใจ (พอดีว่า วุฒิภาวะเราคือ เพิ่งทำงานอ่านะ ประมาณครึ่งปีกว่า ไม่ได้เก่งเลิศเลอ เฟอเฟ็ค มั่นใจเต็มร้อยนะคับ พอเจอแบบนั้นก็ งง สิคับ คุณไม่สอน คุณสั่ง ทั้งสั่งให้ทำและสั่งให้แก้ ไอเราก็ไม่มั่นใจอยู่แล้ว ยิ่งถามเหยียบคนจมดินอีก แล้วอย่างนี้จะให้ลูกน้องมีความกล้าแสดงออกได้ไงล่ะ พูดออกมาก็ดักไปหมด โดยพูดแต่ว่านี่ คือ การทำงาน เราต้องป้องกันทุกทาง ถ้ามันจะเลวร้ายขนาดนั้นก็ให้มันรู้ไป) ไอเราก็ต้องทนอย่างเดียว พูดมากเดวก็เจ็บตัวเปล่าๆ ไม่พูดก็หาว่าไม่กล้าแสดงออก เอาเข้าไป คุณผู้ใหญ่ อยู่ในโลกของผู้ใหญ่ กับ การทำงาน สงสัยเราคงเข้าไม่ถึงตลอดชีวิต เพราะไม่อยากเป็นผู้ใหญ่งี่เง่าคะ

จะว่าไปก็ขอบ่นต่ออีกหน่อยเต๊อะ อัดอั้นจิงๆ

คนเรามันเป็นอะไรกันเนี่ย งานนะ หน้าที่นะ รู้จักหรือเปล่า เอาแต่ใจสุดๆ เธอกับชั้นก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก มีจิตใจเหมือนกัน ไม่ว่าจะอยู่สูง อยู่ต่ำก็คน ทำไมถึงไม่คิดถึงใจคนอื่นบ้าง เพราะเป็นอย่างนี้นะสิ โลกมันถึงแคบไงล่ะ

ไม่อยากว่ารุนแรง เพราะกลัวเสียมารยาท แต่มันก็สุดๆจะทน (ปากนะไม่ได้มีไว้แค่ใช้คนนะคร้าบ พี่น้อง)

หงุดหงิดมากกกกกกกกกกกก ถึงมากกกกกกกที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ไว้จะมาระบายใหม่

บาย ไดอารี่ที่รักของชั้น